گامی به سوی سفینه

با همکارا تصمیم گرفتیم حداقل توی ایام محرم هفته ای یه روز نیم ساعت بعد از نماز توی مسجد اداره بمونیم و یه نیم ساعتی باهم گفتگو کنیم.

کلید این نشست ها سه شنبه ی قبل خورده و موضوع رو هم به پیشنهاد من محورش رو درسهای عاشورا گذاشتیم.

همون روز من از بچه ها پرسیدم اصلا چرا ما برای امام حسین گریه می کنیم؟ چه نیازی به این اشکها؟ چرا محرم و قیام سیدالشهدا رو باید زنده نگهداریم؟

نیم ساعتی با هم حرف زدیم. بچه ها جوابای خوبی داشتن. هرچند جوابهای کلیشه ای هم زیاد شنیده شد.اما خیلی دلم می خواست تعدادمون بیشتر بود و جوابهای قاطعی هم می شنیدیم.

توی تموم پاسخها هیچ پاسخی به اندازه اندیشه های استاد شهید مطهری قاطع و قانع کننده نیست.

گفتم بد نیست با توجه به این ایام همون سوالات رو اینجا هم مطرح کنیم و در موردشون صحبت دوستان رو هم بشنویم.

دوستان:

می خوایم قدمی برداریم به سمت سفینه النجاه. می خوایم درسهای عاشورا رو برای خودمون یادآور بشیم. می خوایم علت و فلسفه ی اصلی گریه بر سیدالشهدا رو بفهمیم. می خوایم الگوهای نهضت رو بررسی کنیم. می خوایم در یک کلام کربلایی بشیم.

پس یا علی.... با ما همراه باشید.

در قدم اول هرکسی از دوستان برای سوال هامون جوابی داره خوشحال میشم بیان کنه.

 سوال 1- چرا ما برای امام حسین گریه می کنیم؟ چه نیازی به این اشکها؟؟

سوال 2- چرا امام حسین مثل پدر و برادرش سکوت و صلح نکرد و قیام کرد؟

منتظر همراهی تون هستیم

 

پ.ن:

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

حضرت سلطان، امام رئوف!

دستانم تا ابد بر درگاه تان ماندگار و دلم تا ابد گره خورده بر شبکه های ضریح تان بماند.

چقدر دوست داشتم کبوتری باشم که صبح تا شام گرد گنبدتان بگردم و از دستان پرفیض تان گندمی نصیبم شود و شام تا صبح هم بر سر گنبدتان سر بر دامان مهربان تان بگذارم.

حضرت عشق!

روزهایی که دوستان و همراهانم لذت زیارتتان را با تمام وجود حس می کنند، گاهی یک پیام شان و یا تماس تلفنی شان دلم را می لرزاند و اشک شوق به چشمانم می آورد.

می دانید آن لحظه چه فکری می کنم؟ احساس می کنم شما صدایم زدید و یادم آوردید که باید دوستتان داشته باشم . همیشه و همیشه. این دوستی پایدار بماند تا روز حساب بلکه سبب نجاتم شود از آتش

 امروز نوشت: (13/8/92)

حضرت سلطان ... جانِ جانان

الحمدلله که صدای دلتنگیم رو شنیدید و اذن زیارتی چند ساعته نصیبم کردید.

 

/ 12 نظر / 24 بازدید
نمایش نظرات قبلی
ح . ح

با سلام و عرض احترام السلام علیک یا علی بن موسی الرضا حضرت غریب ! یک عرض محضرتان داشتم از آنجایی که عادتکم الاحسان ... ممممم .... بگویم یا نگویم ؟ کـ .... یا علی مدد .. التماس دعا

سید محمد عبداللهی

با سلام و احترام و قدر دانی از پیشنهاد ارزنده شما برای تشکیل نشست های صمیمانه برای بحث در باره مسائل دینی و مذهبی. خداوند جزای خیر بده به شما و دوستانتان . امیدوارم خلاصه و نتایج بحث ها رو هم در وبلاگ منتشر کنید تا همه استفاده کنیم. انشاء الله به وقتش نظرم رو در مورد 2 سوال خواهم نوشت

mahemoon

می دونی چیه ماری عزیز سوال اولت رو باید اینطور بگم به نظر من امام حسین نباید براش گریه کرد همونطور که حضرت زینب فرمودند جر زیبایی چیزی ندیدند خب معلومه که اون بزرگواران جایگاه خودشون رو می دونستن و مطلع بودن با شهادتشون درهای بهشت به روشون باز میشه . ما آدما برای تنهایی خودمون گریه می کنیم برای دردهای خودمون. در مورد سوال دومت شاید اگر سکوت می کردند اسلام هم دچار سکوت می شد.

انسان

سلام به نظرم اگر موقع گریه فکر بد بختی های خودمون باشیم که دیگه اسمش عزاداری امام نمیشه .و به قول شما یک راه نشون دادن محبت ما به اهل بیت هست و از طرفی هم تاحب این بزرگوران رو در دل نداشته باشی محاله دلت بشکنه و اشک جاری بشه .بنظرم این اشک ها ایجاد معرفت میکنه البته اگر واقعا خالص و برای اهل بیت باشه و اون معرفت باعث رشد معنویات وقرب میشه سوال دوم : اگر سکوت میکردند چیزی از اسلام باقی نمی ماند و حتی به طریقی دیگه ایشون رو به شهادت میرسوندند جوری که آب از آب تکون نخوره و به قول امام خمینی این محرم وصفر است که اسلام رو زنده نگه داشته

یاس

سلام خواهرم این نشست های معنوی قبول باشه ان شالله در اینکه گریه و اشک بر امام حسین (ع) دارای ثواب های متعددی است شکی نیست که در کتب روایی هم ذکر شده است اما باید بدانیم اشکی و گریه ای ما را به بهشت می برد که همراه با معرفت باشد اصلاً ارزش هر عملی به معرفت و شناخت باشد و الا اشک بدون هدف ارزشی ندارد. به تعبیر شهید مطهری: گاهی ممکن است انسان آن قدر برای امام حسین بگرید که اگر اشک همة عمر را جمع کند یک استخر بشود و هیچ ارزشی هم نداشته باشد ولی یک انسان ممکن است به اندازه بال یک مگسی برای امام حسین (ع) اشک بریزد که ارزشش از آن استخر اشک دیگری خیلی بیشتر باشد این ایام ما را هم یاد کنید

بنده خدا

سلام خدمت شما و تشکر فراوان بابت طرح چنین سوال هایی! الآن اکثرا گریه ها بی هدفن ... یه قول شما به درد هیچی نمیخورن ... شاید گریه برا این باشه که چه قدر از اهداف اماممون دور شدیم ... اینکه چه قدر کوچیکیم و با این همه ارزشی که خدا برامون قائله ما برا خودمون ارزش قائل نمیشیم ... یه بزرگوار میگفت : تا دلت میخواد برای امام گریه کن اما بفهم برای چی قیام کرد، برای چی این همه مصیبت رو متحمل شد ... هر رفتارشون برا ما الگو بود ، اینکه تو اون بحبوحه نمازشون رو جماعت برگزار کردن و ... خیلی خوشحال میشم جواب خودتون رو هم بخونم![لبخند]

چادرخاکی

شیرازۀ عترت و کتاب است حسین سرچشمۀ عشق و انقلاب است حسین دیگر شهدا ستارۀ تابانند عباس چو ماه و آفتاب است حسین

تربت

salam goftam shayad in be karetun biad ya ali http://meshkat.blog.ir/post/imam%20hossein

چادرخاکی

آقاجون ماه تو که می‌رسد؛ مشکی دیگر دلگیر نیست… سلام ممنون باافتخارلینک شدید

...

اشک ریختن و گریه کردن بر مصائب حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام یکی از اسرار و رموز عالم خلقته که از حیطه عقل و فهم هر غیر معصومی خارجه دنبال دلیل نگرد .........